Cóż za cudowny dzień musiał być, aby ojciec powitał swojego syna ponownie w niebie, po tym, jak był świadkiem zarówno jego cierpień, jak i śmierci, jak i zmartwychwstania z martwych. Chwalebny powrót Syna do domu miał miejsce w Dniu Wniebowstąpienia.
Ojciec posłał swego Syna z misją
Ojciec posłał swego Syna z misją na świat, z miłość do ludzkości, który upadł z powodu nieposłuszeństwa Bogu i narobił bałaganu.
Jezus przyszedł w ciele w r upadły świat i żyliśmy wśród niewierzącego, zbuntowanego pokolenia, które było duchowo zaślepione i kochało grzech i niegodziwość.
The (religijny) przywódcy i starsi domu Izraela nie widzieli w Jezusie blasku chwały Bożej, i wyraźny obraz Boga, komu służyli.
Wielu z nich nie postrzegało Jezusa jako osoby Mesjasz ale jako syn Beliala.
Co Jezus uważał za święte, uważali za bezbożne. I to, co uważali za święte, Jezus uważany był za bezbożnego.
Co Jezus uważał za dobre, uważali za zło, i co uważali za dobre, Jezus uważał za zło.
I jeszcze, obaj twierdzili, że znają Boga i służą Mu, ale kto powiedział prawdę?
Cierpienia i śmierć na krzyżu i Zmartwychwstanie z martwych Jezusa Chrystusa było czynnikiem decydującym i wskazywało, kto mówi prawdę, a kto naprawdę został posłany i wyznaczony (namaszczony) na Boga.
Świat pogardzał Jezusem, ale Bóg tego nie zrobił
Świat pogardzał Jezusem i uważał Go za dotkniętego, porażeni przez Boga, i udręczonych i opuszczonych przez Boga. Ale Ojciec nie opuścił swego ochoczego, wiernego Syna, Kim pogardzano, odrzucony i zabity przez przywódców swego domu.
Cały ten czas, Ojciec był z Jezusem i był z Nim połączony, aż do chwili, gdy Ojciec złożył grzech i niegodziwość świata na Swego Syna, i doprowadził Jezusa do grzechu, i z tego powodu został na krótki czas oddzielony od Ojca, i umieszczony pod aniołami, i przebywał w królestwo śmierci (Oh. Psalm 8:5-9, Izajasz 53:3-12, Hebrajczyków 2:7-9).
Podczas Jego życia na ziemi, Jezus spędzał dużo czasu z Ojcem. Jezus wypowiedział swoje słowa, które nie zawsze były przyjemne do słuchania i nie zawsze kochane przez ludzi, i czynił swoje dzieła, które nie zawsze były uważane za dzieła Boże.
Ale pomimo niewiary ludzi, pokusy w ciele, i krytyka, opór, prześladowanie, i cierpienia, Jezus pozostał wierny i posłuszny woli i słowu Ojca i dokończył swoje dzieło, przez co przyniesie wielu synów (zarówno mężczyźni, jak i samice) ku chwale i uświęcić ich, i uczynić ich doskonałymi i pojednać ich z Bogiem.
Uczyniłeś Go trochę mniejszym od aniołów; ukoronowałeś Go chwałą i czcią, i ustanowiłeś Go nad dziełami rąk Twoich: Poddałeś wszystko pod Jego stopy. W tym bowiem poddał wszystko pod siebie, Nie pozostawił niczego, co nie byłoby Mu poddane. Ale teraz nie widzimy jeszcze, żeby wszystko było Mu poddane. Ale widzimy Jezusa, który został trochę niższy niż aniołowie z powodu cierpienia śmierci, ukoronowany chwałą i czcią; aby z łaski Bożej za wszystkich śmierci skosztował. Bo to stało się Nim, dla kogo jest wszystko, i przez kogo wszystko się dzieje, w doprowadzeniu wielu synów do chwały, aby przez cierpienia uczynić Wodza ich zbawienia doskonałym. Albowiem zarówno Ten, który uświęca, jak i ci, którzy są uświęceni, wszyscy są z jednego
Hebrajczyków 2:7-11
Świat odrzucił Jezusa jako Króla, ale Bóg tego nie zrobił
Świat nie uważał Jego dzieł za prawe, ale Bóg to uczynił i przyjął Jego ofiara i krew.
Świat odrzucił Jezusa jako Króla, ale Ojciec nie.
Świat naśmiewał się z Jezusa jako Króla, wkładając na Jego głowę koronę cierniową i zakładając na Niego fioletową szatę. Ale Ojciec wywyższył Swego wiernego Syna podczas Jego powrotu do domu i ukoronował Go chwałą i czcią.
Chwalebne przyjście do domu Syna Jezusa Chrystusa
Ojciec dał Jezusowi koronę i berło Swojego Królestwa i umieścił Jezusa, Jego Syna po prawicy na tronie i postawili Go ponad wszelkim księstwem, moc, potęga, i panowanie, i wszelkie imię, które zostanie wymienione (Efezjan 1:20-23, Hebrajczyków 1-2).
Ojciec postawił swoje imię ponad wszelkie imię, dzięki któremu Jezus zajął najwyższe miejsce, jest do nabycia
Przez cierpienia i śmierć Jezusa, Wielu synów wyprowadził i nadal prowadzi do chwały i uświęca ich aż do pełni czasu.
„Bądź solą ziemi’
