ໂບດໄດ້ພັດທະນາຮູບພາບ, ວ່າທັງຫມົດ (ແຫ່ງສາສະຫນາ) ຜູ້ນໍາປະຊາຊົນຂອງປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ; ພວກທຳມະຈານ, ພວກຟາລິຊຽນ, ແລະພວກຊາດຶເຊັຽ, ເປັນຄົນບໍ່ດີແລະຄອບງຳປະຊາຊົນຂອງພະເຈົ້າດ້ວຍກົດລະບຽບທຸກຢ່າງ, ຮີດ, ພິທີແຫ່, ແລະອື່ນໆ. ຊຶ່ງບໍ່ແມ່ນອີງຕາມການ ຂອງພຣະເຈົ້າ. ທັນທີທີ່ຫົວຂໍ້ທີ່ແນ່ນອນຫຼືເລື່ອງທີ່ໄດ້ຮັບການປຶກສາຫາລືໃນສາດສະຫນາຈັກ, ທີ່ກ່ຽວຂ້ອງກັບສິ່ງຕ່າງໆ, ຊຶ່ງໄດ້ບັນຍາຍຢູ່ໃນພຣະຄຳວ່າ ເປັນບາບ ແລະຂັດກັບພຣະປະສົງຂອງພຣະເຈົ້າ, ທັນທີທັນໃດພວກທໍາມະຈານ, ພວກຟາລິຊຽນ, ແລະພວກຊາດຶເຊັຽຖືກກ່າວເຖິງ ແລະພວກເຂົາເວົ້າວ່າພຣະເຢຊູໄດ້ປະເຊີນໜ້າກັບພວກເຂົາດ້ວຍພຶດຕິກຳແລະຄຳສອນທາງສາດສະໜາ. ຍ້ອນແນວນັ້ນ, ໂບດຫຼາຍແຫ່ງໄດ້ອະນຸຍາດໃຫ້ ແລະຍອມຮັບບາບໃນຄຣິສຕະຈັກ. ແຕ່ນີ້ແມ່ນຄວາມຈິງບໍ? ເປັນຫຍັງພະເຍຊູປະເຊີນໜ້າກັບຜູ້ນຳສາສະໜາຂອງປະຊາຊົນຂອງພະເຈົ້າ? ສິ່ງທີ່ບໍ່ດີກັບຜູ້ນຳຂອງປະຊາຊົນຂອງພະເຈົ້າ? ແລະແນວໃດກັບຜູ້ນຳຄົນຂອງພະເຈົ້າໃນປະຈຸບັນ; ຜູ້ນໍາຂອງສາດສະຫນາຈັກ? ພວກເຂົາເຈົ້າແຕກຕ່າງກັນຫຼາຍບໍຈາກຜູ້ນຳທາງສາສະໜາໃນພະເຍຊູ’ ເວລາ? ຫຼືເຂົາເຈົ້າມີຄວາມຄ້າຍຄືກັນຫຼາຍກວ່າທີ່ຄຣິສຕຽນຄິດ? ຄວາມຄ້າຍຄືກັນລະຫວ່າງຜູ້ນຳສາສະໜາຂອງປະຊາຊົນຂອງພະເຈົ້າໃນຕອນນັ້ນແລະຕອນນີ້?
ພະເຍຊູເວົ້າແນວໃດກ່ຽວກັບຄຳສອນຂອງພວກທຳມະຈານແລະພວກຟາລິຊຽນ?
ແລ້ວພະເຍຊູຈຶ່ງເວົ້າກັບຝູງຊົນ, ແລະກັບສານຸສິດຂອງພຣະອົງ, ການເວົ້າ, ພວກທຳມະຈານແລະພວກຟາຣີຊາຍນັ່ງຢູ່ໃນໂມເຊ’ ບ່ອນນັ່ງ: ສະນັ້ນ ທຸກຢ່າງທີ່ເຂົາເຈົ້າສະເໜີໃຫ້ທ່ານສັງເກດ, ທີ່ສັງເກດແລະເຮັດ; ແຕ່ເຈົ້າບໍ່ເຮັດຕາມວຽກງານຂອງພວກເຂົາ: ສໍາລັບພວກເຂົາເວົ້າວ່າ, ແລະບໍ່. ເພາະພວກເຂົາໄດ້ຜູກມັດພາລະອັນໜັກໜ່ວງ ແລະ ຄວາມໂສກເສົ້າທີ່ຈະແບກຫາບ, ແລະວາງພວກມັນໄວ້ເທິງບ່າຂອງຜູ້ຊາຍ; ແຕ່ເຂົາເຈົ້າເອງຈະບໍ່ຍ້າຍເຂົາເຈົ້າດ້ວຍຫນຶ່ງຂອງນິ້ວມືຂອງເຂົາເຈົ້າ (ມັດທາຍ 23:1-4)
ອີງຕາມພຣະຄໍາພີ, ບໍ່ມີຫຍັງຜິດພາດກັບຄໍາສອນຂອງພວກທໍາມະຈານແລະພວກຟາຣີຊາຍ. ເພາະພຣະເຢຊູໄດ້ສັ່ງປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າແລະສານຸສິດຂອງພຣະອົງໃຫ້ປະຕິບັດທຸກສິ່ງທີ່ທໍາມະຈານແລະພວກຟາຣີຊາຍສັ່ງໃຫ້ເຂົາເຈົ້າປະຕິບັດແລະເຮັດຕາມ.. ນັບຕັ້ງແຕ່ເຂົາເຈົ້ານັ່ງຢູ່ທີ່ນັ່ງຂອງໂມເຊ.
ແນວໃດກໍ່ຕາມ, ພະເຍຊູສັ່ງເຂົາເຈົ້າວ່າບໍ່ໃຫ້ເຮັດຕາມວຽກງານຂອງເຂົາເຈົ້າແລະໃຫ້ດຳເນີນຊີວິດຕາມແບບທີ່ເຂົາເຈົ້າດຳລົງຊີວິດ. ເພາະເຖິງແມ່ນວ່າເຂົາເຈົ້າໄດ້ປະກາດຖ້ອຍຄຳຂອງໂມເຊ, ພວກເຂົາເຈົ້າບໍ່ໄດ້ດໍາລົງຊີວິດຕາມຄໍາສັບຕ່າງໆທີ່ເຂົາເຈົ້າສັ່ງສອນ.
ແລະຕົວຈິງແລ້ວ, ໃນທຸກເວລານີ້, ບໍ່ມີຫຍັງປ່ຽນແປງ. ເນື່ອງຈາກວ່າໃນເວລານີ້, ຜູ້ນໍາຂອງສາດສະຫນາຈັກຈໍານວນຫຼາຍປະຕິບັດ piously ແລະເວົ້າແລະສັ່ງສອນຄໍາສັບຕ່າງໆ pious ແລະໃຫ້ຄໍາແນະນໍາ, ສັ່ງສອນ ແລະ ບັນຊາຜູ້ເຊື່ອຖືຈາກແທ່ນປາໄສ, ໃນຂະນະທີ່ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ດໍາລົງຊີວິດຕາມຄໍາເວົ້າທີ່ເຂົາເຈົ້າປະກາດ.
ຜູ້ນໍາໂບດຫຼາຍຄົນມີຊີວິດລັບໆ ແລະເຮັດສິ່ງເຫຼົ່ານັ້ນ, ຊຶ່ງພວກເຂົາຫ້າມປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າເຮັດ, ນັບຕັ້ງແ ຕ່ພວກເຂົາໄປຕໍ່ຕ້ານ ຂອງພຣະເຈົ້າ.
ພະເຍຊູເວົ້າແນວໃດກ່ຽວກັບການປະພຶດຂອງພວກທຳມະຈານແລະພວກຟາລິຊຽນ?
ແຕ່ທຸກວຽກງານຂອງເຂົາເຈົ້າເຮັດເພື່ອໃຫ້ມະນຸດເຫັນ: ພວກເຂົາເຈົ້າເຮັດໃຫ້ຂະຫນາດໃຫຍ່ phylaceries ຂອງເຂົາເຈົ້າ, ແລະຂະຫຍາຍຂອບຂອງເຄື່ອງນຸ່ງຂອງພວກເຂົາ, ແລະຮັກຫ້ອງເທິງສຸດໃນງານລ້ຽງ, ແລະບ່ອນນັ່ງໃຫຍ່ໃນທຳມະສາລາ, ແລະຊົມເຊີຍໃນຕະຫຼາດ, ແລະຖືກເອີ້ນຈາກຜູ້ຊາຍ, ພຣະອາຈານ, ພຣະອາຈານ (ມັດທາຍ 23:5-7)
ເຖິງແມ່ນວ່ານັກຂຽນ, ພວກຟາລິຊຽນ, ແລະ Sadducees ຢືນ ຢູ່ ຢ່າງ ເປັນ ທາງ ການ ໃນ ການ ຮັບ ໃຊ້ ຂອງ ພຣະ ເຈົ້າ, ເຂົາເຈົ້າບໍ່ໄດ້ຮັບໃຊ້ພະເຈົ້າຕະຫຼອດຊີວິດ, ແຕ່ພວກເຂົາຮັບໃຊ້ຕົນເອງ.
ພວກເຂົາສະແຫວງຫາຄວາມສົນໃຈຂອງປະຊາຊົນແລະຍ່າງຢູ່ໃນກຽດສັກສີ. ພວກເຂົາເຈົ້າຕ້ອງການທີ່ຈະສັງເກດເຫັນ, ໄຫວ້, ແລະຜູ້ສູງສົ່ງໂດຍປະຊາຊົນ. ສະນັ້ນ ພວກເຂົາຈຶ່ງຍົກຕົວເອງໃຫ້ສູງກວ່າຜູ້ຄົນ ແລະເຮັດຄືກັບພຣະເຈົ້າ. ພວກເຂົາເຈົ້າໄດ້ສະແດງສະຕິປັນຍາແລະສະຖານະພາບຂອງເຂົາເຈົ້າ. ແລະຜູ້ຄົນໄດ້ຊົມເຊີຍເຂົາເຈົ້າແລະໄດ້ວາງໄວ້ເທິງຕີນລົດ.
ປະກົດການນີ້ຍັງເກີດຂຶ້ນ. ປະຊາຊົນຍັງຕົກຢູ່ໃນຄວາມເກງຂາມຂອງຜູ້ນໍາທາງສາສະຫນາ. ບາງຄັ້ງຄວາມເກງຂາມຂອງພວກເຂົາຕໍ່ຜູ້ຄົນແມ່ນຍິ່ງໃຫຍ່ກວ່າຄວາມເກງຂາມຂອງພວກເຂົາຕໍ່ພຣະເຈົ້າ.
ຫຼາຍຄົນແລ່ນຕາມ (ມີຊື່ສຽງ) ຜູ້ນໍາທາງສາສະຫນາແລະນະມັດສະການເຂົາເຈົ້າແລະວາງໃຫ້ເຂົາເຈົ້າເທິງ pedestal ໄດ້. ຫຼາຍຄົນເຊື່ອຄໍາເວົ້າຂອງນັກເທດ, ສິດຍາພິບານ, Theologians, ປະໂລຫິດ, ສາດສະດາ, evangelists ແລະຄູອາຈານຂອງສາດສະຫນາຈັກຂ້າງເທິງພຣະຄໍາຂອງພຣະເຈົ້າ. ຄໍາເວົ້າ, ຄວາມຄິດເຫັນ, ແລະປະສົບການຂອງຜູ້ນໍາທາງສາສະຫນາຖືວ່າເປັນຄວາມຈິງ, ເຖິງແມ່ນວ່າເຂົາເຈົ້າໄປຂັດກັບຖ້ອຍຄຳ ແລະພຣະປະສົງຂອງພຣະເຈົ້າ.
ພະເຍຊູເວົ້າແນວໃດກ່ຽວກັບຫົວຂໍ້?
ແຕ່ຢ່າເອີ້ນວ່າພຣະອາຈານ: ສໍາລັບຫນຶ່ງແມ່ນອາຈານຂອງເຈົ້າ, ແມ່ນແຕ່ພຣະຄຣິດ; ແລະພວກທ່ານທັງຫມົດເປັນພີ່ນ້ອງກັນ. ແລະຢ່າເອີ້ນຜູ້ໃດວ່າພໍ່ຂອງເຈົ້າຢູ່ເທິງແຜ່ນດິນໂລກ: ສໍາລັບຫນຶ່ງແມ່ນພຣະບິດາຂອງທ່ານ, ເຊິ່ງຢູ່ໃນສະຫວັນ. ທັງເຈົ້າທັງຫຼາຍບໍ່ໄດ້ເອີ້ນວ່ານາຍ: ສໍາລັບຫນຶ່ງແມ່ນອາຈານຂອງເຈົ້າ, ແມ່ນແຕ່ພຣະຄຣິດ. ແຕ່ຜູ້ທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ທີ່ສຸດໃນພວກເຈົ້າຈະເປັນຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງເຈົ້າ. ແລະ ຜູ້ໃດທີ່ຍົກຕົວຂຶ້ນຈະຖືກປະຖິ້ມ; ແລະ ຄົນທີ່ຖ່ອມຕົວເອງຈະຖືກຍົກຂຶ້ນ. (ມັດທາຍ 23:7-11)
ຜູ້ນໍາໃນສະໄຫມນັ້ນມັກຫົວຂໍ້. ເນື່ອງຈາກຜູ້ນໍາຫຼາຍຄົນໃນມື້ນີ້ຍັງມັກຫົວຂໍ້, ບໍ່ມີຫຍັງປ່ຽນແປງແທ້ໆ. ຫຼາຍຄົນຍັງໃຊ້ຊື່ຢ່າງກະຕືລືລົ້ນເພື່ອພິສູດຕົວເອງແລະສະແດງໃຫ້ຄົນອື່ນເຫັນ, ພວກເຂົາເຈົ້າແມ່ນໃຜແລະສິ່ງທີ່ເຂົາເຈົ້າບັນລຸໄດ້. ເພາະວ່າຫົວຂໍ້ສ້າງຄວາມປະທັບໃຈໃຫ້ແກ່ຄົນທີ່ມີເນື້ອໜັງ. ແລະຈໍານວນຫຼາຍສະນັ້ນປະຊາຊົນຊ່ອນຢູ່ຫລັງຫົວຂໍ້.
ແຕ່ໃນຄວາມເປັນຈິງ, ຫົວຂໍ້ບໍ່ໄດ້ເວົ້າຫຍັງ. ຫົວຂໍ້ບໍ່ໄດ້ກໍານົດວ່າທ່ານແມ່ນໃຜ, ແຕ່ພຽງແຕ່ພິສູດວ່າທ່ານໄດ້ສໍາເລັດການສຶກສາສະເພາະໃດຫນຶ່ງແລະມີຄວາມຮູ້ຫົວຫນ້າທີ່ກໍານົດໄວ້ແລະ / ຫຼືໄດ້ຮັບຕໍາແຫນ່ງໃນສາດສະຫນາຈັກ.
ແຕ່ຢູ່ໃນອານາຈັກຂອງພຣະເຈົ້າ, ມັນບໍ່ກ່ຽວກັບຫົວຂໍ້. ໃນລາຊະອານາຈັກຂອງພະເຈົ້າແມ່ນກ່ຽວກັບບໍ່ວ່າຈະເປັນ a ຄົນເກີດໃຫມ່ ແລະໄດ້ກາຍເປັນ ການສ້າງໃຫມ່ ແລະນັ່ງຢູ່ໃນພຣະຄຣິດແລະຍ່າງຕາມພຣະຄໍາແລະພຣະວິນຍານໃນສິດອໍານາດຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດແລະອໍານາດຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ.
ມີຜູ້ນໍາຫຼາຍຄົນ, ຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບການແຕ່ງຕັ້ງໃນສາດສະຫນາຈັກແລະມີຕໍາແຫນ່ງທີ່ຫນ້າປະທັບໃຈທີ່ສຸດຂອງຊື່ຂອງເຂົາເຈົ້າແລະໄດ້ຂຽນຫນັງສືຈໍານວນຫຼາຍດັ່ງນັ້ນເຂົາເຈົ້າໄດ້ຮັບຄວາມນັບຖືແລະຄວາມຢ້ານກົວຈາກຜູ້ຄົນ., ໃນຂະນະທີ່ພວກເຂົາບໍ່ຮູ້ຈັກພຣະເຢຊູຄຣິດເປັນສ່ວນຕົວ ແລະພວກເຂົາບໍ່ມີພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ.
ເຂົາເຈົ້າຮູ້ຈັກຂໍ້ພະຄຳພີໃນຄຳພີໄບເບິນແລະມີຄວາມຮູ້ຫຼາຍຢ່າງ, ເນື່ອງຈາກວ່າເຈ້ຍ, ໃບຕາດິນ(s) ແລະຫນັງສືພິສູດມັນ, ແຕ່ວ່ານັ້ນແມ່ນມັນ. ຍ້ອນແນວນັ້ນ, ຫລາຍຄົນມີຄວາມອວດອົ່ງທະນົງຕົວ ແລະໄດ້ຍົກຕົວເອງໃຫ້ສູງກວ່າຄົນອື່ນ ແລະເດີນໄປໃນຄວາມຢ້ານກົວຂອງຜູ້ຄົນ.
ນັ້ນເປັນເຫດຜົນທີ່ຫຼາຍຄົນຖືວ່າພະເຍຊູບໍ່ໜ້າເຊື່ອຖືແລະຫັນໜີ. ເພາະວ່າໃຜເປັນພະເຍຊູຊາວນາຊາເລດ? ພະເຍຊູເປັນລູກຊາຍຂອງຊ່າງໄມ້, ຜູ້ທີ່ບໍ່ໄດ້ໄປວິທະຍາໄລ, ບໍ່ມີລະດັບປະລິນຍາຕີ ແລະບໍ່ມີຫົວຂໍ້. ດັ່ງນັ້ນ ພະເຍຊູບໍ່ສາມາດເຮັດການອັດສະຈັນຫຼາຍຢ່າງໃນບ້ານເກີດຂອງພະອົງ.
ເຫດຜົນ, ທີ່ພຣະເຢຊູບໍ່ສາມາດເຮັດສັນຍານແລະສິ່ງມະຫັດສະຈັນຫລາຍຢ່າງບໍ່ແມ່ນຍ້ອນການຂາດພະລັງງານຫຼືພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ. ແຕ່ເຫດຜົນແມ່ນ, ວ່າຜູ້ຄົນບໍ່ໄດ້ເຫັນພຣະເຢຊູເປັນພຣະບຸດຂອງພຣະເຈົ້າ, ສາດສະດາ, ແລະພຣະຄຣິດ, ແຕ່ເຂົາເຈົ້າເຫັນພະເຍຊູເປັນລູກຊາຍຂອງຊ່າງໄມ້, ຜູ້ທີ່ອາໄສຢູ່ໃກ້ຄຽງແລະຜູ້ທີ່ເຂົາເຈົ້າໄດ້ເຫັນໃຫຍ່ຂຶ້ນ.
ເພາະສະນັ້ນ, ປະຊາຊົນບໍ່ມີຈໍານວນຫຼາຍ, ຜູ້ທີ່ຂັດສົນໄດ້ໄປຫາພຣະອົງ. ແຕ່ວ່າເຫຼົ່ານັ້ນ, ຜູ້ທີ່ໄດ້ໄປຫາພຣະເຢຊູເພື່ອຂໍຄວາມຊ່ວຍເຫຼືອ, ຖືກປົດປ່ອຍແລະປິ່ນປົວໂດຍພຣະເຢຊູ (ອ່ານນຳ: ‘ເປັນຫຍັງພະເຍຊູບໍ່ສາມາດເຮັດການອັດສະຈັນຫຼາຍຢ່າງໃນບ້ານເກີດຂອງພະອົງ?')
ພະເຍຊູເວົ້າແນວໃດກ່ຽວກັບໝາກໄມ້ຂອງພວກທຳມະຈານແລະພວກຟາລິຊຽນ?
ກ່ອນທີ່ພະເຍຊູຈະປາກົດຂຶ້ນເທິງເວທີ, John ປາກົດຢູ່ໃນເວທີ. ໂຢຮັນບັບຕິສະໂຕ ການກະກຽມວິທີການສໍາລັບການ ພະເຍຊູມາ. ລາວໄປຕໍ່ໜ້າພະເຍຊູ ແລະເອີ້ນຄົນມາທີ່ນັ້ນ ການກັບໃຈ ແລະການປະຖິ້ມບາບ, ເພາະວ່າລາຊະອານາຈັກຂອງພະເຈົ້າຢູ່ໃກ້.
ເມື່ອພວກຟາລິຊຽນແລະພວກຊາດຶເຊັຽມາຮັບບັບເຕມາ, ໂຍຮັນເອີ້ນພວກເຂົາວ່າເຊື້ອງູຊະນິດໜຶ່ງ. ເພາະວ່າເຂົາເຈົ້າບໍ່ໄດ້ເກີດໝາກຜົນທີ່ຕອບສະໜອງກັບການກັບໃຈ.
ໂຍຮັນຢືນຢູ່ໃນການຮັບໃຊ້ຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະບໍ່ໄດ້ຮັບໃຊ້ຜູ້ຄົນ ແລະເພາະສະນັ້ນ ລາວຈຶ່ງບໍ່ໄດ້ເວົ້າໃນສິ່ງທີ່ຜູ້ຄົນຢາກໄດ້ຍິນ, ແຕ່ລາວເວົ້າພຣະຄໍາຂອງພຣະເຈົ້າ. John ໄດ້ປະເຊີນຫນ້າກັບສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ (ແຫ່ງສາສະຫນາ) ຜູ້ນໍາແລະໄດ້ເວົ້າຄໍາສັບແຂງ. ລາວບອກພວກເຂົາ, ວ່າຖ້າຫາກວ່າເຂົາເຈົ້າຈະບໍ່ອອກຫມາກທີ່ດີ, ພວກມັນຈະເປັນຄືກັບຕົ້ນໄມ້, ຊຶ່ງບໍ່ໄດ້ເກີດຜົນດີແລະຖືກຕັດລົງແລະໂຍນເຂົ້າໄປໃນໄຟ (ມັດທາຍ 3:1-11, ລູກາ 3:7-9).
ໂຍຮັນເວົ້າຄຳດຽວກັບທີ່ພະເຍຊູເວົ້າ. ເພາະວ່າເມື່ອພະເຍຊູມາ, ເພິ່ນໄດ້ເວົ້າກັບປະຊາຊົນກ່ຽວກັບປະຕູຊ່ອງແຄບ ແລະທາງແຄບ, ນັ້ນຈະນຳໄປສູ່ຊີວິດນິລັນດອນ ແລະປະຕູກວ້າງ, ທີ່ຈະນໍາໄປສູ່ການທໍາລາຍ.
ພຣະເຢຊູໄດ້ປະເຊີນຫນ້າແລະເຕືອນປະຊາຊົນສໍາລັບການ ສາດສະດາທີ່ບໍ່ຖືກຕ້ອງ, ຜູ້ທີ່ຈະມາໃນເຄື່ອງນຸ່ງແກະ, ແຕ່ພາຍໃນພວກເຂົາຖືກ wolves raving. ວິທີດຽວທີ່ຈະສັງເກດເຫັນສາດສະດາທີ່ແທ້ຈິງຂອງພຣະເຈົ້າຈາກສາດສະດາທີ່ບໍ່ຖືກຕ້ອງຂອງມານແມ່ນການເບິ່ງຫມາກໄມ້., ທີ່ເຂົາເຈົ້າໄດ້ນໍາເອົາອອກມາ. ເພາະຕົ້ນໄມ້ທີ່ດີບໍ່ສາມາດອອກໝາກບໍ່ດີ ແລະຕົ້ນໄມ້ທີ່ບໍ່ດີກໍບໍ່ສາມາດອອກໝາກໄດ້.
ຕົ້ນໄມ້ທຸກຕົ້ນ, ອັນທີ່ບໍ່ເກີດຜົນດີນັ້ນຈະຖືກຕັດລົງແລະໂຍນເຂົ້າໄປໃນໄຟ (ມັດທາຍ 7:13-20, ລູກາ 6:43-45)
ພວກປະໂລຫິດແລະພວກຟາລິຊຽນບໍ່ໄດ້ເກີດຜົນຂອງລາຊະອານາຈັກຂອງພະເຈົ້າແລະພະເຍຊູຈຶ່ງບອກລ່ວງໜ້າພວກເຂົາ, ວ່າອານາຈັກຂອງພຣະເຈົ້າຈະຖືກເອົາໄປຈາກເຂົາເຈົ້າແລະມອບໃຫ້ປະຊາຊົນ, ຜູ້ທີ່ຈະອອກໝາກຂອງອານາຈັກຂອງພຣະເຈົ້າ (ມັດທາຍ 21:43-46)
ໃນເວລານີ້, ຍັງມີຜູ້ນໍາຫຼາຍຄົນ, ຜູ້ທີ່ບໍ່ເຕັມໃຈທີ່ຈະຍອມຈຳນົນຕໍ່ພຣະເຈົ້າ ແລະເຊື່ອຟັງພຣະອົງ. ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ເດີນຕາມພຣະຄໍາແລະພຣະວິນຍານແລະບໍ່ໄດ້ຮັບຜິດຊອບ ຫມາກໄມ້ຂອງພຣະວິນຍານ. ແຕ່ພວກເຂົາເປັນທາງກາມະຕະແລະເດີນຕາມເນື້ອຫນັງຂອງພວກເຂົາແລະຮັບຜົນຂອງເນື້ອຫນັງ. ພວກເຂົາເຈົ້າບໍ່ໄດ້ດໍາລົງຊີວິດບໍລິສຸດ (ຕັ້ງແຕ່ໂລກແລະໄດ້ອຸທິດໃຫ້ພະເຈົ້າ) ແລະຢ່າເຮັດວຽກງານແຫ່ງຄວາມຊອບທຳ. ແຕ່ເຂົາເຈົ້າເປັນຂອງໂລກແລະເຮັດວຽກງານຂອງຄວາມບໍ່ຊອບທໍາ.
ເຖິງແມ່ນວ່າເຂົາເຈົ້າໄດ້ຮັບການແຕ່ງຕັ້ງຢູ່ໃນຫ້ອງການໃນສາດສະຫນາຈັກແລະອ່ານຄໍາພີໄບເບິນແລະປະຕິບັດ piously ຕໍ່ຫນ້າຜູ້ເຊື່ອອື່ນໆ., ສ່ວນທີ່ເຫຼືອຂອງອາທິດເຂົາເຈົ້າປະຕິບັດຄືກັບໂລກແລະຕື່ມຈິດໃຈຂອງເຂົາເຈົ້າກັບສິ່ງຂອງໂລກ. ຫລາຍຄົນຍ່າງຢູ່ໃນການກະບົດຕໍ່ພຣະເຈົ້າໃນບາບ ແລະອົດທົນໃນບາບ ແລະປະຕິເສດທີ່ຈະກັບໃຈ.
ພວກທຳມະຈານແລະພວກຟາລິຊຽນປິດລ້ອມອານາຈັກສະຫວັນ
ແຕ່ວິບັດແກ່ເຈົ້າ, ພວກທຳມະຈານ ແລະພວກຟາຣີຊາຍ, ຄົນໜ້າຊື່ໃຈຄົດ! ເພາະເຈົ້າໄດ້ປິດອານາຈັກສະຫວັນຕໍ່ສູ້ມະນຸດ: ເພາະພວກເຈົ້າບໍ່ໄດ້ໄປດ້ວຍຕົວເອງ, ທັງບໍ່ທົນທຸກກັບຜູ້ທີ່ຈະເຂົ້າໄປ (ມັດທາຍ 23:13).
ພວກທຳມະຈານແລະພວກຟາຣີຊາຍບໍ່ໄດ້ອຸທິດຕົນຕໍ່ພຣະເຈົ້າ ແລະບໍ່ຮູ້ຈັກພຣະອົງ ຫລືພຣະປະສົງຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະອານາຈັກສະຫວັນ.. ພວກເຂົາໄດ້ນັ່ງຢູ່ເທິງບັນລັງຂອງຊີວິດຂອງເຂົາເຈົ້າແລະເຂົາເຈົ້າດໍາລົງຊີວິດຕາມຄວາມປາຖະຫນາຂອງຕົນເອງຫຼັງຈາກເນື້ອຫນັງ. ເຂົາເຈົ້າບໍ່ໄດ້ເຂົ້າໄປໃນອານາຈັກສະຫວັນ ແລະບໍ່ຍອມໃຫ້ຜູ້ຄົນເຂົ້າໄປໃນອານາຈັກສະຫວັນ, ແຕ່ເຂົາເຈົ້າໄດ້ປິດອານາຈັກສະຫວັນໃຫ້ເຂົາເຈົ້າ, ດັ່ງນັ້ນບໍ່ມີໃຜສາມາດເຂົ້າໄປໃນ.
ໃນເວລານີ້, ມີຜູ້ນໍາຫຼາຍຄົນ, ຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບການແຕ່ງຕັ້ງໃນສາດສະຫນາຈັກແຕ່ບໍ່ແມ່ນ ເກີດໃຫມ່ ແລະບໍ່ໄດ້ເຂົ້າໄປໃນອານາຈັກຂອງສະຫວັນ.
ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ຖືກຍົກຍ້າຍຈາກອານາຈັກແຫ່ງຄວາມມືດເຂົ້າໄປໃນອານາຈັກສະຫວັນ. ສະນັ້ນ ພວກເຂົາຈຶ່ງຍັງເປັນຂອງອານາຈັກແຫ່ງຄວາມມືດ (ອານາຈັກຂອງໂລກ).
ພວກເຂົາເປັນທາງກາມະຕະແລະຈາກອານາຈັກຂອງຄວາມມືດ, ພວກ ເຂົາ ຍົກ ຜູ້ ເຊື່ອ ຖື ດ້ວຍ ຄໍາ ສອນ ຂອງ ພວກ ເຂົາ carnal, ຊຶ່ງມາຈາກຈິດໃຈທາງກາມະໂລກຂອງເຂົາເຈົ້າ ແລະປັນຍາ ແລະຄວາມຮູ້ຂອງໂລກ. ຍ້ອນແນວນັ້ນ, ພວກເຂົາເຈົ້າໄດ້ປິດປະຕູອອກຈາກອານາຈັກສະຫວັນສໍາລັບປະຊາຊົນຈໍານວນຫຼາຍ.
ຄໍາສອນຂອງພວກເຂົາເສີມສ້າງເນື້ອຫນັງຂອງປະຊາຊົນແລະອຶດຫິວຈິດໃຈຂອງປະຊາຊົນ. ແທນທີ່ຈະຮັບໝາກຜົນຂອງພຣະວິນຍານ, ພວກເຂົາເກີດໝາກຂອງເນື້ອໜັງ ແລະ ຍ້ອນວ່າສາດສະໜາຈັກເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມບໍ່ສະອາດ; ບາບ ແລະ ຄວາມຊົ່ວຊ້າ.
ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ເຕືອນຜູ້ຄົນແລະບໍ່ເອີ້ນຜູ້ຄົນໃຫ້ກັບໃຈແລະເຮັດໃຫ້ບາບໄປ. ເຂົາເຈົ້າບໍ່ປະກາດ ຖືກຄຶງພຣະຄຣິດ, ການຟື້ນຟູແລະການຊໍາລະ, ດັ່ງນັ້ນປະຊາຊົນ ປະຢັດ ແລະເຂົ້າໄປໃນອານາຈັກສະຫວັນແລະຢູ່ໃນອານາຈັກສະຫວັນ.
ແທນທີ່, ພວກເຂົາຍອມໃຫ້ປະຊາຊົນດໍາລົງຊີວິດຢູ່ໃນບາບແລະປະກາດຄວາມຕົວະ, ຊຶ່ງປ້ອງກັນບໍ່ໃຫ້ປະຊາຊົນເຂົ້າໄປໃນອານາຈັກຂອງສະຫວັນໂດຍຜ່ານປະຕູ. ແທນທີ່ຈະນຳປະຊາຊົນຂອງພະເຈົ້າໄປສູ່ຊີວິດນິລັນດອນ, ພວກເຂົາເຈົ້ານໍາພາປະຊາຊົນໄປ hell (ອ່ານນຳ: ‘ສິດຍາພິບານຫຼາຍຄົນກໍາລັງນໍາພາຝູງແກະເຂົ້າໄປໃນຊື້ງ’)
ພະເຍຊູເວົ້າແນວໃດກ່ຽວກັບພວກທຳມະຈານແລະພວກຟາລິຊຽນ ແລະການສວຍໃຊ້ຕຳແໜ່ງຂອງເຂົາເຈົ້າ?
ວິບັດແກ່ເຈົ້າ, ພວກທຳມະຈານ ແລະພວກຟາຣີຊາຍ, ຄົນໜ້າຊື່ໃຈຄົດ! ເພາະເຈົ້າກິນແມ່ໝ້າຍ’ ເຮືອນ, ແລະສໍາລັບການທໍາທ່າເຮັດໃຫ້ອະທິຖານຍາວ: ສະນັ້ນ ເຈົ້າຈະໄດ້ຮັບຄວາມເສຍຫາຍທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ກວ່າ (ມັດທາຍ 23:14)
ພວກທຳມະຈານແລະພວກຟາລິຊຽນມັກເງິນແລະໂລບມາກຫຼາຍ. ພວກເຂົາໄດ້ລ່ວງລະເມີດຕຳແໜ່ງ ແລະຕຳແໜ່ງຂອງເຂົາເຈົ້າ ແລະໄດ້ໃຊ້ຄຳອວດອ້າງທີ່ມີກຽດເພື່ອຍຶດເອົາຊັບສິນຂອງແມ່ໝ້າຍ..
ອີກເທື່ອຫນຶ່ງ, ໃນເວລານີ້, ບໍ່ມີຫຍັງປ່ຽນແປງຫຼາຍ. ຜູ້ນຳຫຼາຍຄົນຮັກເງິນແລະໂລບມາກທີ່ຈະໄດ້ກຳໄລ ແລະສວຍໃຊ້ລາຊະອານາຈັກຂອງພະເຈົ້າແລະຕຳແໜ່ງຂອງເຂົາເຈົ້າເພື່ອຈະໄດ້ສິ່ງທີ່ເຂົາເຈົ້າຕ້ອງການ, ຊຶ່ງເປັນເງິນສໍາລັບອານາຈັກຂອງຕົນເອງ.
ບາງຄົນເວົ້າວ່າ piously, ທີ່ເຈົ້າບໍ່ສາມາດເກັບກ່ຽວໄດ້ກ່ອນທີ່ທ່ານຈະຫວ່ານ. ເພາະສະນັ້ນ, ກ່ອນອື່ນ ໝົດ ເຈົ້າຕ້ອງຫວ່ານເງິນເພື່ອຈະໄດ້ຮັບ ຄຳ ອະທິຖານ, ຄວາມແຕກແຍກ, ການຮັກສາ, ພອນ, ຂອງຂວັນແລະອື່ນໆ.
ຄົນອື່ນສົ່ງເສີມແລະຂາຍທຸກປະເພດ, ຊຶ່ງມີອຳນາດຂອງພຣະເຈົ້າ, ຄືກັບຫີນກ້ອນໜຶ່ງຂອງພຣະເຢຊູ’ ຝັງສົບ, ນ້ຳມັນທາ, ນ້ໍາ irradiated ຫຼືວັດຖຸ irradiated ອື່ນໆແລະອື່ນໆ. ແຕ່ແຕ່ໂຊກບໍ່ດີ, ເຊື່ອ carnal ຫຼາຍ ເຊື່ອ ຄວາມ ຕົວະ ຂອງ ເຂົາ ເຈົ້າ ແລະ ໃຊ້ ເວ ລາ ຢ່າງ ຫຼາຍ ຂອງ ການ ເງິນ ໃນ quackery ນີ້.
ພະເຍຊູເວົ້າແນວໃດກ່ຽວກັບການເປັນສາວົກຂອງພວກທໍາມະຈານແລະພວກຟາລິຊຽນ?
ວິບັດແກ່ເຈົ້າ, ພວກທຳມະຈານ ແລະພວກຟາຣີຊາຍ, ຄົນໜ້າຊື່ໃຈຄົດ! ເພາະພວກເຈົ້າຂ້າມທະເລແລະທີ່ດິນເພື່ອເຮັດໃຫ້ຄົນທຳມະດາຄົນໜຶ່ງ, ແລະໃນເວລາທີ່ເຂົາໄດ້ຖືກສ້າງຂື້ນ, ເຈົ້າເຮັດໃຫ້ລາວເປັນລູກນາລົກຫຼາຍກວ່າຕົວເອງສອງເທົ່າ (ມັດທາຍ 23:15).
ພວກທຳມະຈານແລະພວກຟາລິຊຽນໄດ້ອອກໄປເຮັດສາດສະໜາຜູ້ໜຶ່ງ. ເມື່ອພວກເຂົາພົບເຫັນຫນຶ່ງ, ເຂົາເຈົ້າໄດ້ສອນຄົນທຳມະດາ ແລະເຮັດໃຫ້ລາວເປັນລູກນາລົກຫລາຍກວ່າສອງເທົ່າ, ກ່ວາເຂົາເຈົ້າ.
ໃນເວລານີ້, ມີຜູ້ນໍາ, ຜູ້ທີ່ເຮັດໃຫ້ຊາວພຸດແລະຜູ້ຕິດຕາມຂອງຕົນ, ແທນທີ່ຈະເປັນ proselytes ແລະຜູ້ຕິດຕາມຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດ.
ເຂົາເຈົ້າສອນເຂົາເຈົ້າດ້ວຍສະຕິປັນຍາແລະຄວາມຮູ້ທາງເນື້ອໜັງ, ເຊິ່ງໄດ້ມາຈາກສ່ວນໃຫຍ່ຂອງຕົນເອງ (ສັບພະຍາ) ປະສົບການແລະຈິດໃຈຂອງ carnal ແທນທີ່ຈະເປັນພຣະຄໍາຂອງພຣະເຈົ້າ.
ຄວາມຈະເລີນຮຸ່ງເຮືອງແລະຄວາມຮັ່ງມີແລະເຄື່ອງຫມາຍແລະການອັດສະຈັນໄດ້ກາຍເປັນຈຸດໃຈກາງແລະພຣະຄໍາໄດ້ຖືກຍູ້ອອກໄປ.
ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ລ້ຽງດູຜູ້ເຊື່ອຖືດ້ວຍພຣະຄໍາຂອງພຣະເຈົ້າແລະພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ນໍາພາພວກເຂົາຜ່ານຂະບວນການຂອງການຊໍາລະໃຫ້ບໍລິສຸດ., ສະນັ້ນພວກເຂົາ ເອົາຜູ້ຊາຍເກົ່າ ແລະ ໃສ່ຜູ້ຊາຍໃຫມ່. ແທນທີ່, ພວກເຂົາເຈົ້າລ້ຽງພວກເຂົາດ້ວຍປັນຍາທາງກາມະສາດຂອງເຂົາເຈົ້າເອງແລະຄວາມຮູ້ແລະສອນໃຫ້ເຂົາເຈົ້າວິທີການທາງກາມະສາດ, ການຊາຍາ, ແລະສູດທີ່ຈະກາຍເປັນຄວາມຈະເລີນຮຸ່ງເຮືອງ, ຮັ່ງມີແລະເຮັດເຄື່ອງຫມາຍແລະການອັດສະຈັນ.
ຫລາຍຄົນບໍ່ໄດ້ເພິ່ງອາໄສພຣະເຈົ້າ ແລະບໍ່ເຮັດສິ່ງຕ່າງໆຈາກຄວາມສຳພັນຂອງເຂົາເຈົ້າກັບພຣະເຢຊູຄຣິດ, ແຕ່ເຂົາເຈົ້າອີງໃສ່ຄວາມສາມາດແລະການປາກເວົ້າຂອງຕົນເອງ (ສູດ).
ຫຼາຍເທື່ອຊີວິດຂອງເຂົາເຈົ້າຍັງຄົງຄືເກົ່າ ແລະເຂົາເຈົ້າຍັງຄົງຢູ່ກັບການສ້າງແບບເກົ່າ, ຜູ້ທີ່ຍ່າງຫຼັງຈາກເນື້ອຫນັງ. ສິ່ງດຽວທີ່ມັກຈະປ່ຽນແປງແມ່ນຕໍ່ໄປກັບຊີວິດປົກກະຕິຂອງພວກເຂົາ, ພວກເຂົາເຮັດເຄື່ອງໝາຍ ແລະສິ່ງມະຫັດສະຈັນ, ຄືກັບການພະຍາກອນ, ຂັບໄລ່ຜີອອກຈາກຜີປີສາດແລະປິ່ນປົວຄົນປ່ວຍ. ແຕ່ເຈົ້າບໍ່ຈໍາເປັນຕ້ອງເກີດໃຫມ່, ເພື່ອເຮັດສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ (ອ່ານນຳ: ‘ທ່ານຕ້ອງໄດ້ເກີດໃຫມ່ໃນການຍ່າງໃນ supernatural?').
ແຕ່ມີຈັກຄົນທີ່ເປັນລູກຂອງພຣະເຈົ້າແທ້ໆ ແລະເດີນໄປໃນຄວາມຊອບທຳຕາມພຣະປະສົງຂອງພຣະເຈົ້າ? ມີຈັກຄົນທີ່ມີຄວາມສໍາພັນສ່ວນຕົວກັບພຣະເຢຊູຄຣິດແລະໃຊ້ເວລາໃນການອະທິຖານແລະໃນພຣະຄໍາກັບພຣະອົງແລະພຣະບິດາ? ມີຈັກຄົນໃນພວກເຂົາອອກໄປເຮັດວຽກງານທີ່ຈະຍົກຍ້ອງພະເຍຊູແລະສັນລະເສີນພະບິດາຫຼືເພື່ອໃຫ້ຜູ້ຄົນສັງເກດເຫັນ ແລະຍົກຍ້ອງແລະຍົກຍ້ອງພະອົງເອງ?
ຂອງຂວັນສຳຄັນກວ່າຜູ້ໃຫ້
ວິບັດແກ່ເຈົ້າ, ເຈົ້າຜູ້ຊີ້ນຳຕາບອດ, ທີ່ເວົ້າວ່າ, ຜູ້ໃດຈະສາບານໂດຍພຣະວິຫານ, ມັນບໍ່ມີຫຍັງ; ແຕ່ຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ຈະສາບານໂດຍຄໍາຂອງພຣະວິຫານ, ລາວເປັນລູກໜີ້! ເຈົ້າຄົນໂງ່ ແລະຕາບອດ: ສໍາລັບບໍ່ວ່າຈະເປັນທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ກວ່າ, ຄໍາ, ຫຼືພຣະວິຫານທີ່ເຮັດໃຫ້ຄຳບໍລິສຸດ? ແລະ, ຜູ້ໃດຈະສາບານໂດຍແທ່ນບູຊາ, ມັນບໍ່ມີຫຍັງ; ແຕ່ຜູ້ໃດກໍຕາມສາບານໂດຍຂອງປະທານທີ່ມີຢູ່ໃນມັນ, ລາວມີຄວາມຜິດ. ເຈົ້າຄົນໂງ່ ແລະຕາບອດ: ສໍາລັບບໍ່ວ່າຈະເປັນທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ກວ່າ, ຂອງຂວັນ, ຫຼືແທ່ນບູຊາທີ່ຊຳລະຂອງປະທານ? ດັ່ງນັ້ນ ໃຜຈະສາບານຕໍ່ແທ່ນບູຊາ, ສາບານໂດຍມັນ, ແລະໂດຍທຸກສິ່ງໃນນັ້ນ. ແລະ ຜູ້ໃດຈະສາບານໂດຍພຣະວິຫານ, ສາບານໂດຍມັນ, ແລະໂດຍພຣະອົງຜູ້ທີ່ອາໄສຢູ່ໃນນັ້ນ. ແລະຜູ້ທີ່ຈະສາບານໂດຍສະຫວັນ, ສາບານໂດຍບັນລັງຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະໂດຍພຣະອົງຜູ້ນັ່ງຢູ່ທີ່ນັ້ນ (ມັດທາຍ 23:16-22).
ເຖິງແມ່ນວ່າປະຊາຊົນເບິ່ງໄປຫາພວກທຳມະຈານ ແລະພວກຟາລິຊຽນ ແລະຖືວ່າພວກເຂົາເປັນຄົນທີ່ຮຽນຮູ້ ແລະມີຄວາມຊຳນານ, ຜູ້ທີ່ມີປັນຍາທັງຫມົດ, ຄວາມຮູ້, ແລະຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງພຣະເຈົ້າ, ພຣະເຢຊູໄດ້ເບິ່ງເຂົາເຈົ້າແຕກຕ່າງກັນ. ເຖິງວ່າຈະມີຄວາມຮູ້ຫົວຂອງພວກເຂົາທັງຫມົດ, ພະເຍຊູເອີ້ນເຂົາເຈົ້າວ່າຄົນໂງ່, ຄູ່ມືຕາບອດແລະຕາບອດ.
ເຂົາເຈົ້າບໍ່ເຂົ້າໃຈເລື່ອງລາຊະອານາຈັກແຫ່ງສະຫວັນ ແລະຄວາມຊອບທຳ ແລະຄວາມບໍລິສຸດຂອງພຣະເຈົ້າ. ເນື່ອງຈາກເຂົາເຈົ້າຖືວ່າຂອງຂວັນສຳຄັນກວ່າຜູ້ໃຫ້.
ໃນເວລານີ້, ຍັງມີຜູ້ນໍາຫຼາຍຄົນ, ຜູ້ທີ່ໄດ້ສຸມໃສ່ການຫຼາຍກວ່າຂອງປະທານ(s) ຫຼາຍກວ່າຜູ້ໃຫ້. ເຂົາເຈົ້າໃຫ້ຄຸນຄ່າຂອງຂອງຂວັນຫຼາຍກວ່າ, ກ່ວາພຣະເຈົ້າພຣະບິດາ, ພຣະເຢຊູຄຣິດ; ພຣະຄໍາແລະພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ.
ພະເຍຊູເວົ້າແນວໃດກ່ຽວກັບພວກທຳມະຈານ ແລະພວກຟາລິຊຽນ ແລະກົດບັນຍັດ?
ວິບັດແກ່ເຈົ້າ, ພວກທຳມະຈານ ແລະພວກຟາຣີຊາຍ, ຄົນໜ້າຊື່ໃຈຄົດ! ເພາະເຈົ້າຈ່າຍສ່ວນສິບຂອງ mint ແລະ anise ແລະ cummin, ແລະໄດ້ຍົກເລີກເລື່ອງທີ່ໜັກກວ່າຂອງກົດໝາຍ, ຄໍາຕັດສິນ, ຄວາມເມດຕາ, ແລະສັດທາ: ສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ເຈົ້າຄວນເຮັດ, ແລະບໍ່ໃຫ້ອອກຈາກການຍົກເລີກການອື່ນໆ. ເຈົ້າຄົນຕາບອດ, ທີ່ເມື່ອຍຢູ່ໃນ gnat ເປັນ, ແລະກືນອູດ (mat 23:22-24).
ເຖິງແມ່ນວ່າພວກທຳມະຈານແລະພວກຟາລິຊຽນໄດ້ຈ່າຍເງິນໃຫ້ເຂົາເຈົ້າ ເວລາຂາຍ, ພວກເຂົາເຈົ້າພາດຄວາມສໍາຄັນແລະຄວາມຊອບທໍາຂອງກົດຫມາຍວ່າດ້ວຍ. ເພາະສະນັ້ນ, ພວກເຂົາເຈົ້າບໍ່ໄດ້ເກັບຮັກສາໄວ້ ພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ, ຊຶ່ງມີຄວາມສໍາຄັນຕໍ່ພຣະເຈົ້າ. ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ດຳລົງຊີວິດຕາມພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະບໍ່ໄດ້ດຳເນີນການເຊື່ອຟັງພຣະອົງຕາມພຣະປະສົງຂອງພຣະອົງ.. ຍ້ອນແນວນັ້ນ, ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ຮັບຮູ້ແລະຮັບຮູ້ພຣະເຢຊູເປັນພຣະຄຣິດ, ພຣະບຸດຂອງພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງພຣະຊົນຢູ່.
ການເຊື່ອຟັງພຣະເຈົ້າແລະພຣະຄໍາຂອງພຣະອົງມີຄວາມສໍາຄັນຕໍ່ພຣະເຈົ້າຫຼາຍກ່ວາການເສຍສະລະ (i.e. 1 ຊາເມິ 15:22, ສຸພາສິດ 21:3)
ໃນເວລານີ້, ຍັງມີຜູ້ນໍາຫຼາຍຄົນ, ຜູ້ທີ່ບໍ່ໄດ້ເດີນໄປໃນພຣະປະສົງຂອງພຣະເຈົ້າແລະພຽງແຕ່ຮັກສາແລະເຮັດກົດຫມາຍແລະພິທີການເປັນສ່ວນຫນຶ່ງຂອງປະເພນີແລະ / ຫຼືຕໍ່ຫນ້າປະຊາຊົນ. ພວກເຂົາເຈົ້າບໍ່ຮູ້ຈັກ ຄວາມລັບຂອງກົດຫມາຍ ແລະບໍ່ຮັບຮູ້ຄວາມບໍລິສຸດ ແລະ ຄວາມຊອບທຳຂອງພຣະເຈົ້າ, ເນື່ອງຈາກວ່າຖ້າຫາກວ່າພວກເຂົາເຈົ້າຈະ, ຊີວິດຂອງເຂົາເຈົ້າຈະແຕກຕ່າງກັນ ແລະເຂົາເຈົ້າຈະບໍ່ຍອມຮັບ ແລະ ຮັບເອົາບາບ ແລະ ຄວາມຊົ່ວຮ້າຍໃນສາດສະໜາຈັກ. ແທນທີ່, ພວກເຂົາຈະກຽດຊັງບາບ ແລະຈະກຳຈັດບາບແລະຄວາມຊົ່ວຮ້າຍ, ຄືກັບພະເຈົ້າ, ພຣະເຢຊູ, ແລະພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ.
ພະເຍຊູເວົ້າແນວໃດກ່ຽວກັບຫົວໃຈແລະລັກສະນະຂອງພວກທຳມະຈານແລະພວກຟາລິຊຽນ?
ວິບັດແກ່ເຈົ້າ, ພວກທຳມະຈານ ແລະພວກຟາຣີຊາຍ, ຄົນໜ້າຊື່ໃຈຄົດ! ເພາະເຈົ້າເຮັດຄວາມສະອາດດ້ານນອກຂອງຖ້ວຍ ແລະແຜ່ນຈາລຶກ, ແຕ່ພາຍໃນພວກເຂົາເຈົ້າແມ່ນອັນເຕັມທີ່ຂອງ extortion ແລະເກີນ. ເຈົ້າພວກຟາຣີຊາຍຕາບອດ, ທໍາຄວາມສະອາດສິ່ງທີ່ຢູ່ພາຍໃນຈອກແລະ platter ໄດ້, ເພື່ອວ່າພາຍນອກຂອງເຂົາເຈົ້າຈະສະອາດເຊັ່ນດຽວກັນ. ວິບັດແກ່ເຈົ້າ, ພວກທຳມະຈານ ແລະພວກຟາຣີຊາຍ, ຄົນໜ້າຊື່ໃຈຄົດ! ເພາະເຈົ້າເປັນຄືກັບບ່ອນຝັງສົບທີ່ເຮັດໃຫ້ຂາວ, ທີ່ແທ້ຈິງແລ້ວປະກົດວ່າສວຍງາມພາຍນອກ, ແຕ່ຢູ່ພາຍໃນເຕັມໄປດ້ວຍກະດູກຂອງຜູ້ຊາຍທີ່ຕາຍແລ້ວ, ແລະຄວາມບໍ່ສະອາດທັງໝົດ. ເຖິງແມ່ນແນວນັ້ນ ເຈົ້າກໍຍັງປະກົດຢູ່ພາຍນອກທີ່ຊອບທຳຕໍ່ມະນຸດ, ແຕ່ພາຍໃນພວກເຈົ້າເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມໜ້າຊື່ໃຈຄົດ ແລະ ຄວາມຊົ່ວຮ້າຍ (ມັດທາຍ 23:25-28).
ເນື່ອງຈາກວ່າປະຊາຊົນເປັນທາງກາມະຕະແລະມີຄວາມຮູ້ສຶກປົກຄອງ, ພວກ ເຂົາ ພຽງ ແຕ່ ເຫັນ ຮູບ ລັກ ສະ ນະ ພາຍ ນອກ ຂອງ ພວກ ທໍາ ມະ ຈານ ແລະ ພວກ ຟາ ຣີ ຊາຍ. ພວກເຂົາໄດ້ເຫັນການປະພຶດອັນໂຫດຮ້າຍຂອງພວກເຂົາ ແລະໄດ້ຍິນຄຳເວົ້າ ແລະຄຳອະທິຖານຂອງພວກເຂົາ ແລະພວກເຂົາຈຶ່ງຢ້ານກົວຕໍ່ພວກຜູ້ນຳຂອງປະຊາຊົນ..
ເຖິງແມ່ນວ່າ ພຣະເຢຊູໄດ້ສະເດັດມາໃນເນື້ອຫນັງ, ພຣະເຢຊູບໍ່ແມ່ນທາງກາມະຕະແຕ່ທາງວິນຍານ.
ພຣະເຢຊູບໍ່ໄດ້ຍ່າງຕາມຄວາມຮູ້ສຶກຂອງພຣະອົງແລະສະນັ້ນພຣະອົງບໍ່ໄດ້ຖືກນໍາໂດຍສິ່ງທີ່ພຣະອົງໄດ້ເຫັນຫຼືສິ່ງທີ່ພຣະອົງໄດ້ຍິນ, ແຕ່ພຣະເຢຊູໄດ້ຍ່າງຕາມພຣະວິນຍານແລະຖືກນໍາພາໂດຍສິ່ງທີ່ພຣະວິນຍານບໍລິສຸດເປີດເຜີຍພຣະອົງ (ເອຊາຢາ 11:1-3)
ພະເຍຊູເຫັນໃຈຈິງແລະລັກສະນະແທ້ຂອງເຂົາເຈົ້າ. ພະເຍຊູເຫັນວຽກງານຂອງເຂົາເຈົ້າ, ຊຶ່ງພວກເຂົາໄດ້ເຮັດໃນຄວາມລັບແລະໄດ້ຖືກເຊື່ອງໄວ້ສໍາລັບຕາຂອງມະນຸດ (ຜູ້ເຖົ້າ). ແຕ່ວຽກງານຂອງພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ຖືກເຊື່ອງໄວ້ກ່ອນພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ.
ພຣະວິນຍານບໍລິສຸດໄດ້ເປີດເຜີຍວຽກງານຂອງເຂົາເຈົ້າ ແລະ ວຽກງານຂອງເຂົາເຈົ້າເປັນພະຍານວ່າເຂົາເຈົ້າແມ່ນໃຜ, ຜູ້ທີ່ເຂົາເຈົ້າເຊື່ອຟັງ, ໂດຍຜູ້ທີ່ເຂົາເຈົ້າໄດ້ຖືກນໍາພາແລະຜູ້ທີ່ເຂົາເຈົ້າເປັນຂອງ.
ພະເຍຊູເວົ້າແນວໃດກ່ຽວກັບການປະພຶດຂອງພວກທຳມະຈານແລະພວກຟາລິຊຽນກ່ຽວກັບຜູ້ພະຍາກອນແລະຄົນຊອບທຳ?
ວິບັດແກ່ເຈົ້າ, ພວກທຳມະຈານ ແລະພວກຟາຣີຊາຍ, ຄົນໜ້າຊື່ໃຈຄົດ! ເພາະພວກເຈົ້າສ້າງອຸບໂມງຂອງສາດສະດາ, ແລະປະດັບບ່ອນຝັງສົບຂອງຄົນຊອບທຳ, ແລະເວົ້າ, ຖ້າພວກເຮົາຢູ່ໃນສະ ໄໝ ຂອງບັນພະບຸລຸດຂອງພວກເຮົາ, ພວກເຮົາຈະບໍ່ໄດ້ເປັນສ່ວນຮ່ວມກັບພວກເຂົາໃນເລືອດຂອງສາດສະດາ. ສະນັ້ນ ເຈົ້າຈຶ່ງເປັນພະຍານໃຫ້ຕົວເອງ, ວ່າເຈົ້າເປັນລູກຂອງພວກເຂົາທີ່ຂ້າສາດສະດາ. ຕື່ມໃສ່ຕາມມາດຕະການຂອງບັນພະບຸລຸດຂອງທ່ານ. ເຈົ້າງູ, ພວກເຈົ້າລຸ້ນຂອງ vipers, ເຈົ້າຈະພົ້ນຈາກຄວາມຊົ່ວຮ້າຍຂອງນະລົກໄດ້ແນວໃດ? ສະເຫດ, ເບ, ຂ້າພະເຈົ້າສົ່ງໄປຫາສາດສະດາຂອງທ່ານ, ແລະຜູ້ຊາຍທີ່ສະຫລາດ, ແລະ Scribes: ແລະບາງຄົນໃນພວກເຈົ້າຈະຂ້າແລະຄຶງ; ແລະບາງຄົນໃນພວກເຂົາຈະເປັນບາດແຜໃນທໍາມະດາຂອງທ່ານ, ແລະຂົ່ມເຫັງພວກເຂົາຈາກເມືອງໄປຫາເມືອງ: ວ່າທ່ານອາດຈະມາໃນເລືອດທີ່ຊອບທໍາທັງຫມົດໄດ້ຫຼົ່ນລົງຢູ່ເທິງແຜ່ນດິນໂລກ, ຈາກເລືອດແຫ່ງຄວາມຊອບທໍາອາເບນໄປສູ່ເລືອດຂອງລູກຊາຍ Zacharias ຂອງ Barachias, ຜູ້ທີ່ທ່ານໄດ້ slew ລະຫວ່າງພຣະວິຫານແລະແທ່ນບູຊາ. ຢ່າງແທ້ຈິງຂ້າພະເຈົ້າເວົ້າກັບທ່ານ, ສິ່ງທັງໝົດນີ້ຈະເກີດຂຶ້ນກັບຄົນລຸ້ນນີ້ (ມັດທາຍ 23:29-36).
ໃນເວລານີ້, ສາດສະດາບູຮານ, ພວກອັກຄະສາ, martyrs, ພໍ່ຂອງໂບດ, ແລະນັກເທດທີ່ມີຊື່ສຽງອື່ນໆ, ຜູ້ທີ່ເສຍຊີວິດ, ຈະຖືກຍົກຍ້ອງ ແລະໃຫ້ກຽດ, ໃນຂະນະທີ່ຄໍາສອນຂອງພວກເຂົາຖືກປະຕິເສດໂດຍຄໍາສອນແລະຊີວິດຂອງຜູ້ນໍາໃນປະຈຸບັນ.
ທີ່, ຜູ້ທີ່ຖືກສົ່ງໂດຍພຣະເຈົ້າແລະປະກາດພຣະຄໍາຂອງພຣະອົງ, ມັກຈະບໍ່ໄດ້ຮັບການຍອມຮັບ, ແຕ່ ແທນ ທີ່ ຈະ ຖືກ ຂົ່ມ ເຫັງ ແລະ ປະ ຕິ ເສດ ໂດຍ ສາດ ສະ ຫນາ ຈັກ. ເຂົາເຈົ້າຄິດວ່າເຂົາເຈົ້າໃຫ້ກຽດພະເຈົ້າໂດຍການປະຕິເສດເຂົາເຈົ້າ, ແຕ່ໃນຄວາມເປັນຈິງ, ພວກເຂົາຮັບໃຊ້ມານ, ໂດຍການວາງຄຳສອນຂອງມະນຸດຢູ່ເໜືອຄຳສອນຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະເພາະສະນັ້ນຈຶ່ງຍອມຮັບ ແລະ ຮັບເອົາບາບໃນສາດສະໜາຈັກ.
ຄວາມຄ້າຍຄືກັນລະຫວ່າງຜູ້ນຳຂອງປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໃນຕອນນັ້ນແລະປັດຈຸບັນ
ຄືກັນກັບບໍ່ແມ່ນທັງຫມົດ (ແຫ່ງສາສະຫນາ) ຜູ້ນຳຂອງປະຊາຊົນຂອງພະເຈົ້າເປັນຄົນຊົ່ວ, ບໍ່ແມ່ນຜູ້ນຳທັງໝົດຂອງສາດສະໜາຈັກຊົ່ວ. ແຕ່ໂຊກແລ້ວ, ຜູ້ນຳສ່ວນໃຫຍ່ຂອງສາດສະໜາຈັກບໍ່ຍອມຍອມຕົວຕໍ່ພຣະເຈົ້າ ແລະບໍ່ເຊື່ອຟັງພຣະຄຳຂອງພຣະອົງ, ຄືກັນກັບພວກທຳມະຈານ ແລະພວກຟາຣີຊາຍ. ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ຖືກນໍາພາໂດຍພຣະຄໍາແລະພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ, ແຕ່ພວກເຂົາອີງໃສ່ຕົນເອງ; ຄວາມສາມາດ ແລະສະຕິປັນຍາຂອງເຂົາເຈົ້າເອງ ແລະຖືກນໍາພາໂດຍປະສົບການຂອງຕົນເອງ, ຜົນການຄົ້ນພົບ, ຄວາມຄິດເຫັນ, ສະຕິປັນຍາ, ແລະຄວາມຮູ້ແລະສ້າງກົດລະບຽບແລະກົດລະບຽບຂອງຕົນເອງ.
ຄືກັນກັບພວກທຳມະຈານແລະພວກຟາຣີຊາຍ, ຫລາຍຄົນມີຄວາມຮູ້ຫລາຍຢ່າງກ່ຽວກັບພຣະຄຳທີ່ຂຽນ ແລະ ພຣະບັນຍັດ, ແຕ່ພວກເຂົາພາດຂໍ້ຄວາມທີ່ແທ້ຈິງ, ຄວາມຊອບທໍາ, ແລະຄວາມສໍາພັນປະສົບການກັບພຣະຄໍາທີ່ມີຊີວິດຢູ່; ພຣະເຢຊູຄຣິດ.
ຫຼາຍຄົນບໍ່ແມ່ນທາງວິນຍານ, ແຕ່ carnal ແລະມີຈິດໃຈຂອງໂລກ. ເພາະສະນັ້ນ, ເຂົາເຈົ້າບໍ່ເຊື່ອຟັງແລະສັດຊື່ຕໍ່ພຣະເຢຊູຄຣິດ; ພຣະຄໍາແລະບໍ່ປະຕິເສດປັນຍາແລະຄວາມຮູ້ຂອງໂລກ. ແຕ່ພວກເຂົາມີຄວາມສັດຊື່ຕໍ່ໂລກແລະປະນີປະນອມແລະສ້າງຂົວກັບໂລກ. ພວກເຂົາປັບພຣະຄໍາຂອງພຣະເຈົ້າໄປສູ່ຄໍາສອນຂອງໂລກແລະຄວາມປາຖະຫນາແລະຄວາມປາດຖະຫນາຂອງຜູ້ຊາຍກາມຊາດເກົ່າແລະໄດ້ປະຕິເສດພຣະຄໍາຈາກຄຣິສຕະຈັກ. (ອ່ານນຳ: ‘ພຣະເຢຊູໄດ້ຖິ້ມອອກຈາກສາດສະຫນາຈັກ‘).
- ເຂົາເຈົ້າຍົກລູກຂອງພຣະເຈົ້າໃຫ້ເປັນລູກຂອງມານ
- ເຂົາເຈົ້ານຳຜູ້ຄົນຂອງພຣະເຈົ້າໄປສູ່ສະຫວັນ, ແຕ່ໄປ hell
- ພວກເຂົາບໍ່ສາມາດປະຕິບັດຄວາມຕ້ອງການຂອງປະຊາຊົນໄດ້, ແຕ່ພວກເຂົາອ້າງເຖິງໂລກ; ອານາເຂດຂອງມານແລະອານາຈັກຂອງຄວາມມືດ
- ພວກເຂົາປະກາດຄວາມຄິດເຫັນຂອງຕົນເອງ, ປະສົບການ, ແລະປັດຊະຍາແລະເພີ່ມບາງຂໍ້ພຣະຄໍາພີ, ເຊິ່ງຫຼາຍຄັ້ງຖືກເອົາອອກຈາກສະພາບການ
- ເຂົາເຈົ້າຮັບເອົາຄຳສອນຂອງສາສະໜາອື່ນ ແລະປັດຊະຍາຕາເວັນອອກ ແລະສັ່ງສອນຄຳສອນຂອງໂລກ ແທນທີ່ຈະສອນຄຳສອນຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະພຣະຄຳຂອງພຣະອົງ.
- ພວກເຂົາສ້າງກົດລະບຽບຂອງຕົນເອງ, ແທນທີ່ຈະຍອມຮັບກົດລະບຽບຂອງພຣະເຈົ້າ
- ພວກເຂົາຢືນຢູ່ໃນການບໍລິການຂອງປະຊາຊົນ, ແທນທີ່ຈະເປັນຂອງພຣະເຈົ້າ
- ເຂົາເຈົ້າມີວິນຍານຂອງໂລກແທນທີ່ຈະເປັນພຣະວິນຍານຂອງພຣະເຈົ້າ
- ພວກເຂົາເປັນທາງກາມະຕະ ແລະ ບໍ່ມີວິນຍານ ແລະ ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຂົາຈຶ່ງເດີນຕາມເນື້ອໜັງ ແທນທີ່ຈະເປັນທາງວິນຍານ ແລະ ເດີນຕາມພຣະວິນຍານ
- ພວກເຂົາຟັງໂລກແທນທີ່ຈະເປັນພຣະຄໍາ
- ພວກເຂົາເຊື່ອຟັງໂລກແທນທີ່ຈະເປັນພຣະຄໍາ
- ພວກເຂົາເຈົ້າດໍາລົງຊີວິດເປັນໂລກແທນທີ່ຈະເປັນພຣະຄໍາ
- ພວກເຂົາປະຕິເສດພຣະເຢຊູ ແລະວຽກງານຂອງພຣະອົງ ແລະອົດທົນຕໍ່ບາບ
- ເຂົາເຈົ້າປະຕິເສດພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ ແລະ ອຳນາດຂອງພຣະອົງ ແລະ ອີງໃສ່ຄວາມສາມາດຂອງຕົນເອງ
- ພວກເຂົາຮັກໂລກແລະທຸກສິ່ງທຸກຢ່າງທີ່ໂລກມີໃຫ້ແລະຮັບເອົາວຽກງານຂອງໂລກ
- ພວກເຂົາເຈົ້າອະນຸມັດວຽກງານຂອງມານແລະໂທຫານັ້ນ, ອັນໃດເປັນຄວາມຊົ່ວດີ ແລະອັນໃດຊົ່ວດີ
ມີຫຼາຍສິ່ງທີ່ສາມາດເພີ່ມເຂົ້າໃນບັນຊີລາຍຊື່. ແຕ່ເຮົາສາມາດສະຫລຸບໄດ້ວ່າໃນທຸກປີນີ້ບໍ່ມີຫຍັງປ່ຽນແປງແທ້ໆໃນການສ້າງຄົນທີ່ມີເນື້ອໜັງເກົ່າ. ຕາບໃດທີ່ຄົນເຮົາຍັງຄົງເປັນການສ້າງແບບເກົ່າ; ຜູ້ເຖົ້າ, ບຸກຄົນຈະຕ້ອງສະແດງພຶດຕິກໍາດຽວກັນ, ທີ່ໄດ້ກ່າວມາຂ້າງເທິງ.
ເພາະສະນັ້ນ, ຜູ້ນໍາ, ຜູ້ທີ່ບໍ່ໄດ້ເກີດໃຫມ່ແລະຂຶ້ນກັບການຜະລິດຂອງການສ້າງເກົ່າ (ຜູ້ເຖົ້າ) ຈະມີລັກສະນະດຽວກັນແລະພຶດຕິກໍາດຽວກັນກັບ (ແຫ່ງສາສະຫນາ) ຜູ້ນໍາປະຊາຊົນຂອງປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ, ຜູ້ທີ່ມີຊີວິດຢູ່ໃນສະໄຫມຂອງພຣະເຢຊູ.
‘ຈົ່ງເປັນເກືອຂອງແຜ່ນດິນໂລກ’
