ข้าพเจ้าแทบจะเป็นฝ่ายชั่วเลยท่ามกลางที่ประชุมและที่ประชุม (สุภาษิต 5:14)
เมื่อท่านไม่ได้ตรึงเนื้อของท่านบนไม้กางเขนและไม่ได้ตายเพื่อ 'ตัวตน' ของท่าน, แล้วเมื่อมีคนตำหนิคุณ, บนพื้นฐานของพระคำ, คุณจะต้องขุ่นเคือง, หงุดหงิด, และโกรธ.
ทำไมคุณถึงรู้สึกขุ่นเคือง, หงุดหงิดหรือโกรธ? เพราะคุณคิดว่าคุณรู้ดีกว่าคนอื่น. ตราบใดที่คุณยังไม่ได้ ทรงวางเนื้อของพระองค์ลง, คุณจะเดินอย่างภาคภูมิใจและต้องการให้ผู้อื่นจดจำ. แม้ว่าคุณจะพูด, ว่าคุณไม่เย่อหยิ่งและหยิ่งผยอง. ความจริงก็คือ, ตราบเท่าที่ 'ตัวตน' ของคุณยังคงนั่งบนบัลลังก์แห่งชีวิตของคุณ, คุณไม่สามารถดำเนินชีวิตด้วยความถ่อมใจอย่างแท้จริงได้.
เมื่อคุณคุยโวว่าคุณบริจาคเงินไปเท่าไรหรือถ้าคุณบอกคนอื่น, สิ่งที่คุณได้ทำเพื่อสิ่งนั้นๆ, คุณกำลังมองหาการยอมรับและการสรรเสริญจากผู้คน. คุณต้องการที่จะแสดงให้พวกเขา, เท่าไหร่'ดี’ คุณทำเสร็จแล้ว. ดังนั้น, สิ่งเหล่านี้แสดงว่าคุณยังไม่ตายเพื่อ 'ตัวเอง'.
มีเพียงคนเดียวเท่านั้น, ผู้ที่สามารถนั่งบนบัลลังก์แห่งชีวิตของคุณได้. เป็นทั้งคุณหรือพระเยซู. ประการแรกคือเนื้อหนัง, อันที่สองคือจิตวิญญาณ. คนแรกจะนำคุณไปสู่ความตายชั่วนิรันดร์, และองค์ที่สองจะนำคุณไปสู่ชีวิตนิรันดร์.
'จงเป็นเกลือแห่งแผ่นดินโลก’
